Volgens de Bank van Spanje geeft meer dan een derde van de Spaanse bedrijven aan dat economische onzekerheid een van hun grootste problemen is, en een vergelijkbaar percentage noemt de druk op hun marges als een van hun grootste problemen.
En toch zien we nog steeds dat de meesten de kosten blijven beheersen alsof de omgeving stabiel is: goed kopen = goedkoop kopen.
Die vergelijking is niet meer geldig. Het geopolitieke risico is op het hoogste niveau in decennia (IMF), en instabiliteit is niet langer een uitzondering maar de norm. Wanneer dat gebeurt, is de prijs per eenheid de piek van de kosten, niet de kosten zelf.
Op dit moment moet volatiliteit gewoon als een extra post op de winst- en verliesrekening worden beschouwd:
— Vrachttoeslagen die wekelijks, en niet jaarlijks, worden herzien.
— Koersen zijn 72 uur geldig.
— Verlenging van verzekeringen in gevallen waarin de verzekering niet langer wordt nagekomen.
Het onderliggende probleem is de tijdsasymmetrie: de aankoopbeslissing wordt genomen op basis van de huidige prijs, maar het contract heeft een looptijd van twaalf of vierentwintig maanden. De gegevens waarop je je beslissing baseert, zijn verouderd voordat de overeenkomst die je ondertekent afloopt.
In plaats van te vragen "hoe kunnen we 10% bezuinigen?", raad ik managers, commissies en raden aan om eens na te denken over het volgende:
1. In hoeverre is onze kostenstructuur afhankelijk van variabelen waarover we geen controle hebben?
2. Hoe vaak we toeslagen die we al hebben geaccepteerd, herzien.
3. Als we een marktreferentie hebben om te weten of een stijging reëel is of dat er misbruik van is gemaakt (zeer belangrijk).
De bedrijven die in deze omgeving soepel opereren, zijn de bedrijven die volatiliteit en geopolitieke risico's beschouwen als een essentieel onderdeel van het dagelijkse beheerproces, en niet als iets uitzonderlijks of eenmaligs.
Hoe pakken jullie dat aan in jullie bedrijf? Wat is jullie visie?
