Ik heb veel bedrijven gezien die willen groeien... maar daarbij tegelijkertijd waarde vernietigen.
Vorig jaar heb ik gewerkt bij een Latijns-Amerikaanse fastfoodketen.
Meerdere merken, vestigingen in eigen beheer en franchisevestigingen, en een private equity-firma als aandeelhouder.
We werden ingeschakeld om mogelijkheden te identificeren om de EBITDA te verbeteren.
Wat we ontdekten was niet nieuw. Maar het was wel cruciaal:
- Inconsistent beleid tussen vestigingen in eigen beheer en franchisevestigingen
- Aankopen gebaseerd op relaties, met een hoge mate van afhankelijkheid.
- Kosten opgeblazen door operationele inefficiënties
- Commerciële overeenkomsten zonder controle- en auditprocessen
En het allerbelangrijkste: ze wisten het al.
We hebben het georganiseerd, gekwantificeerd en een concreet plan voorgesteld:
- Herontwerp van de Aankoop model
- Een gestructureerd leveranciersselectieproces
- Het inwerken van een internationale 4PL-logistieke dienstverlener
Het was een structurele verandering.
De CEO luisterde naar ons, aarzelde… en nam geen besluit.
Achttien maanden later was er niets veranderd. Behalve dan de EBITDA, die bleef dalen.
Veel bedrijven gaan niet failliet door een gebrek aan diagnose. Ze gaan failliet door iets ongemakkelijkers:
Angst om beslissingen te nemen die het bedrijf daadwerkelijk veranderen.
Omdat die beslissingen:
- Verbreek relaties.
- Genereer interne wrijving.
- Vereist uitvoering met leiderschap.
- En ontmasker de persoon die de beslissing neemt.
Dat is waar een raad van bestuur in actie moet komen en niet langer slechts een formaliteit mag zijn. Een goede raad van bestuur is er niet om te bevestigen wat al bestaat.
- Het is er om ervoor te zorgen dat moeilijke beslissingen worden genomen en uitgevoerd.
Dit is waar een bestuur vanaf dag één naar moet kijken:
- Waar waarde wordt vernietigd
- Welke beslissingen worden vermeden?
- Is er daadwerkelijk focus op waardecreatie, en niet alleen op groei?
Niet beslissen is ook een beslissing. En vaak is dat de duurste.
Download de bron
