Onzekerheid is geen context. Het zijn kosten.
Lange tijd hebben veel bedrijven hun kosten beheerd alsof de economische omstandigheden relatief voorspelbaar waren.
De prijzen werden herzien. Er werd onderhandeld over contracten. De begrotingen werden aangepast. Dit alles volgens een bekende logica. Maar de context is veranderd. Tegenwoordig is het probleem niet alleen dat bepaalde kosten stijgen. Het wordt steeds moeilijker om te weten wanneer, hoeveel en voor hoe lang.
En dan is er nog een kostenpost waar veel bedrijven geen rekening mee hebben gehouden: onzekerheid.
Het staat niet altijd op een factuur vermeld. Het is niet in een specifieke regel terug te vinden. Het wordt niet als afwijking aangemerkt. Maar het bestaat wel. Het doet zich voor wanneer een leverancier een „preventieve“ prijsverhoging doorvoert. Wanneer een bedrijf slechtere voorwaarden accepteert uit angst voor een tekort aan voorraad. Wanneer voorraden uit voorzichtigheid worden uitgebreid. Wanneer contracten worden gesloten met minder onderhandelingsruimte. Wanneer beslissingen worden uitgesteld omdat het scenario onduidelijk is.
Het gaat niet alleen om economische kosten. Het zijn ook beslissingskosten.
Want als de omstandigheden onzeker worden, stoppen veel bedrijven met optimaliseren. Ze gaan zich in de verdediging schieten. En jezelf verdedigen is ook nog eens moeilijk.
Het gaat ten koste van de liquiditeit. Het gaat ten koste van de flexibiliteit. Het gaat ten koste van Marge.
Dit gaat ten koste van de onderhandelingsruimte. Het probleem is dat deze kosten vaak onopgemerkt blijven. Ze worden niet als een directe stijging gepresenteerd.
Het wordt verspreid.
- Per vervoer.
- Op het gebied van energie.
- Tijdens het winkelen.
- Op voorraad.
- Onder contractuele voorwaarden.
In tijden waarin beslissingen moeten worden genomen. En juist daarom is het zo moeilijk in de hand te houden, want wat over verschillende categorieën is verspreid, wordt niet langer als één enkel probleem gezien. Het wordt als context geaccepteerd. Het wordt genormaliseerd. En na verloop van tijd wordt het structuur. Dit is het echte risico. Niet dat de markt onzeker is. Maar wel dat het bedrijf die onzekerheid beheert zonder te weten hoeveel het hen kost. Want niet alle bedrijven verliezen Marge meer te betalen. Sommige verliezen het door onder druk slechtere beslissingen te nemen. Door voorwaarden te accepteren die ze voorheen in twijfel zouden hebben getrokken. Door contracten niet op tijd te herzien. Door geen onderscheid te maken tussen een gerechtvaardigde verhoging en een verhoging die uit voorzichtigheid wordt doorberekend. Omdat ze onvoldoende zicht hebben op hun kritieke categorieën.
Op dit moment gaat Over ons het herzien van de kosten niet alleen Over ons naar Besparingen.
Het komt erop neer dat men weer in staat is om zelf beslissingen te nemen.
Begrijp welke kosten er daadwerkelijk op de loer liggen. Welke leveranciers risico’s afwentelen. Welke contracten niet langer toereikend zijn. Welke categorieën zonder duidelijke reden duurder worden. En in hoeverre de kosten worden bepaald door de markt... en in hoeverre door een gebrek aan controle. Want in een stabiele omgeving kan inefficiëntie onopgemerkt blijven. Maar in een onzekere omgeving wordt deze versterkt, en dat is waar bedrijven die hun kosten beheersen zich onderscheiden van bedrijven die ze louter op zich nemen.
Want het probleem is niet de onzekerheid. Het is de overtuiging dat het je niets kost, en juist op dat punt is het in veel gevallen de moeite waard om eens grondig te bekijken hoe de kosten worden beheerd.
