"Het grootste gevaar in turbulente tijden is niet de turbulentie zelf, maar handelen volgens de logica van gisteren." - Peter Drucker
De eerste keer dat ik door de straten van Rome loop, is een ervaring die me dagenlang bijblijft. Je ziet overal ruïnes... en daartussen: katten. Katten die nu de stille bewoners zijn van wat ooit een imperium was.
In die dagen bleef ik mezelf afvragen: hoe kan het dat zoveel gebouwen verlaten zijn? Waarom is er, na zoveel macht te hebben gehad, zo weinig van over?
Er bestaan talloze theorieën over de val van Rome: externe, interne, economische, politieke en militaire factoren. Maar wat me het meest blijft achtervolgen, is het beeld van de verlaten gebouwen.
Rijken – net als bedrijven – vallen niet van de ene op de andere dag. Niemand gelooft dat wat ze vandaag hebben zomaar kan verdwijnen. Dus wordt het niet ontmanteld: het wordt gewoon verwaarloosd. Het marmer raakt bedekt met stof; dag na dag. En dan; op een dag; nemen de katten er hun intrek.
Ik denk aan bedrijven. Ook zij geloven dat ze voor altijd zullen blijven bestaan. Ze nestelen zich in een comfortabele en vertrouwde logica, waardoor er geen ruimte overblijft voor iets nieuws.
De signalen zijn zelden opvallend:
• Verouderde bedrijfsmodellen die zich niet aanpassen.
• Arrogantie vermomd als stabiliteit: "zo hebben we het altijd al gedaan".
• Verlies van contact met de klant.
• Versleten organisatiecultuur: talent vertrekt; afdelingen staan lijnrecht tegenover elkaar; meer bezig met het afbakenen van eigen territorium dan met samenwerking.
• Processen die door niemand worden gecontroleerd; kosten die de pan uit rijzen; beslissingen die zonder vragen te stellen worden herhaald. De achteruitgang begint stilletjes. Niet met een aankondiging.
Niet tijdens een crisis.
Maar in de systematische herhaling van het dagelijks leven.
En dan de vraag: Wat als de katten er al zijn?
