"Het leven kan alleen achteraf worden begrepen; maar het moet vooruit worden geleefd." — Søren Kierkegaard
Wanneer een belanghebbende niet in het project gelooft – en dat niet openlijk zegt – saboteert hij of zij het uiteindelijk op een passieve manier: hij of zij stelt beslissingen uit, deelt geen essentiële informatie en zaait wantrouwen binnen het team.
En dat is niet alleen uitputtend... het kan ook projecten en relaties kapotmaken.
Want alleen ja zeggen is niet genoeg.
Bij complexe projecten zit het echte risico zelden in de cijfers: het zit hem in de mensen die ja zeggen, ook al beseffen we pas te laat dat het eigenlijk nee was.
In ons geval, waarin we alleen betaald krijgen als we projecten tot een goed einde brengen, is het des te belangrijker om die ‘nee’s’ tijdig te herkennen.
En ik vraag me af: wat zit er achter deze „ja’s“ die in feite „nee’s“ zijn? Ik kan onder andere de volgende redenen bedenken:
🔹Ze willen informatie inwinnen zonder zich vast te leggen.
🔹Ze zijn bang dat wij betere resultaten zullen behalen dan zijzelf.
🔹Ze willen geen confrontaties aangaan over beslissingen binnen hun organisatie.
🔹Ze willen hun verantwoordelijkheid afzwakken zonder dat rechtstreeks te zeggen.
Hoewel Kierkegaards citaat logisch klinkt, denk ik dat de echte uitdaging ligt in de vraag hoe we verder moeten gaan:
🔹Hoe creëren we ruimtes waar twijfels tijdig kunnen worden geuit?
🔹Hoe kunnen we leren die „ja’s“ beter te doorzien die eigenlijk geen ja zijn?
Want uiteindelijk is tijd het kostbaarste dat we verliezen als er geen duidelijkheid is... En niemand – noch individuen, noch bedrijven – mag zich toestaan die te verspillen.
