"Het leven kan alleen achteraf begrepen worden, maar het moet vooruit geleefd worden." — Søren Kierkegaard
Wanneer een belanghebbende niet in het project gelooft – en dat niet openlijk zegt – saboteert hij of zij het project passief: beslissingen worden vertraagd, belangrijke informatie wordt niet gedeeld en er ontstaat wantrouwen binnen het team.
En dat is niet alleen uitputtend... het kan ook projecten en relaties kapotmaken.
Want het is niet genoeg om alleen maar ja te zeggen.
Bij complexe projecten schuilt het werkelijke risico zelden in de aantallen, maar in de mensen die ja zeggen, ook al beseffen we te laat dat het eigenlijk nee had moeten zijn.
In ons geval, waar we alleen betaald krijgen als we projecten succesvol afronden, is het tijdig signaleren van afwijzingen des te crucialer.
En ik vraag me af: wat schuilt er achter die "ja's" die eigenlijk "nee's" zijn? Ik kan onder andere de volgende redenen bedenken:
🔹Ze willen informatie verkrijgen zonder zich ergens aan te binden.
🔹Ze vrezen dat wij betere resultaten zullen behalen dan zij.
🔹Ze willen beslissingen binnen hun eigen organisatie niet onder ogen zien.
🔹Ze proberen hun verantwoordelijkheid te ontlopen zonder dit direct te zeggen.
Hoewel Kierkegaards uitspraak zinvol is, geloof ik dat de echte uitdaging ligt in hoe we verder moeten gaan:
🔹Hoe creëren we ruimtes waar twijfels tijdig kunnen worden geuit?
🔹Hoe kunnen we beter leren om die "ja's" te herkennen die eigenlijk geen ja's zijn?
Want uiteindelijk is het meest waardevolle dat we verliezen als er geen duidelijkheid is... tijd. En niemand – noch individuen, noch bedrijven – zou zichzelf moeten toestaan die tijd te verspillen.
