In 1861 werd de Amerikaanse president James Garfield, terwijl hij zich klaarmaakte om in een trein te stappen, twee keer neergeschoten. Hij was een zeer populaire man, ook al was hij pas zes maanden in functie. Blijkbaar had de president geweigerd de schutter te benoemen in een politieke functie omdat hij niet over de nodige kwalificaties beschikte, ook al was hij een actief lid van de partij (hier wordt, zoals we weten, het gebrek aan kwalificaties van de "jongens" niet beschouwd als een belemmering voor politieke benoemingen). Deze wraakactie nam de vorm aan van twee kogels: de ene schampte James' arm zonder schade aan te richten, de andere drong door zijn rug en bleef ergens in zijn buik steken.
De beste artsen en knappe koppen van het land werden ingeschakeld om de president te helpen. Misschien weet u dit niet, maar de eerste airconditioning werd bij deze gelegenheid ontwikkeld om Garfields kamer te koelen – ze slaagden erin de temperatuur met 11 graden te verlagen, zij het tegen zeer hoge kosten. Het grootste probleem waar ze echter mee te maken hadden, was het vaststellen van de exacte locatie van de kogel in het lichaam van de president, zodat ze deze konden verwijderen zonder schade aan te richten. Een van de grootste genieën van die tijd, Alexander Graham Bell, op het hoogtepunt van zijn populariteit, dacht de oplossing te hebben: tijdens het uitvinden van de telefoon had hij een metaaldetector ontwikkeld die de kogel kon opsporen.
Toen Bell het apparaat dicht bij de president hield, ging het alarm onmiddellijk af. Het probleem was dat het apparaat bleef afgaan terwijl ze het langs het lichaam van de patiënt bewogen, alsof zijn hele lichaam van metaal was. Het was een mislukking.
Het duurde een paar weken voordat Bell de oorzaak van zijn mislukking ontdekte: het apparaat had de metalen veren in de matras waarlop de president lag, gedetecteerd. Helaas was het te laat om James Garfield te redden; hij stierf doordat de artsen bij het zoeken naar de kogel in zijn lichaam hadden geprikt. Het niet in twijfel trekken van aannames had tragische gevolgen.
In de loop van mijn jarenlange samenwerking met bedrijven heb ik veel briljante mensen metalenzoekers op springverenmatrassen zien gebruiken.
Dingen doen omdat ze altijd al zo zijn gedaan, zelfbedachte oplossingen gebruiken omdat ze ‘van ons’ zijn en niet omdat ze de beste zijn. Vooral als de algemene resultaten van het bedrijf goed zijn, zijn we geneigd processen niet in twijfel te trekken. Positieve resultaten leiden bijna onvermijdelijk tot een zekere zelfgenoegzaamheid, ook al is die soms goed verhuld. Het voortdurend in twijfel trekken van aannames is van fundamenteel belang om succes te behalen en – wat nog moeilijker is – om dat succes te behouden.
Peter Drucker, een van de grootste managementgoeroes, zei dat hij werd betaald om domme vragen te stellen. En aan vragen is geen gebrek: Over ons , het bedrijf, de bedrijfscultuur, de kosten, hoe we klanten kunnen werven, hoe we kunnen verkopen, hoe we betalingen kunnen innen. Wat het meest ontbreekt, is de moed – zowel individueel als collectief – om vragen te stellen die onze manier van denken op de proef stellen.
In deze turbulente tijden zullen bedrijven veel meer dan twee pogingen nodig hebben. Hoeveel zullen er overleven met metaaldetectoren in springverenmatrassen?
