De zee is voor iedereen hetzelfde; wat verandert, is wie aan het roer staat.
Wat een reis van Menorca naar Barcelona te maken heeft met energiebeleid binnen uw bedrijf.
Je ontdekt iets bijzonders als je gaat zeilen. Ik heb je al eerder verteld over mijn ervaring op de route Barcelona-Menorca.
De wind waait overal hetzelfde.
Het weer is hetzelfde gebleven.
De afstand verandert niet.
En de zee evenmin.
Niet alle boten maken de overtocht echter op dezelfde manier.
Sommige schepen komen aan met een efficiënt brandstofverbruik, een stabiele koers en een kalme bemanning.
Anderen komen aan met onnodige omwegen, geforceerde manoeuvres en het gevoel dat ze de hele tijd al aan het reageren waren.
Het verschil zit hem niet in de zee.
Het zit hem in de manier waarop het roer werd gehanteerd en de beslissingen die gaandeweg werden genomen.
En dat heeft veel te maken met hoe bedrijven tegenwoordig met hun energie omgaan.
Energie is geen operationele kwestie. Het is een beslissing over hoe het schip wordt bestuurd.
In veel directiecomités wordt energie nog steeds behandeld als slechts een categorie: het wordt gedelegeerd, onderhandeld, goedgekeurd en vervolgens opgeborgen.
Zolang er geen verrassingen zijn, stelt niemand er vragen over.
Maar als je de evolutie van de energiemarkt analyseert, zoals die tot uiting komt in... ERA Group Aan de hand van de technische rapporten van 's realiseer je je dat dit geen stabiele uitgave is.
We hebben hier te maken met een variabele die een directe impact heeft op marges, financiële prognoses en concurrentievermogen.
En wanneer een variabele je winstmarge binnen enkele maanden kan veranderen, is het niet langer louter een operationele factor.
Het wordt een kwestie van bestuur.
Omdat het geen technisch probleem is.
Het is een strategische beslissing over hoeveel risico je neemt, welke criteria je hanteert bij de aankoop en wie verantwoordelijk is wanneer de markt gespannen raakt.
Prijs is niet alles.
Tijdens een zeereis wint niet het duurste schip, maar het schip dat de wind kan lezen en op het juiste moment de zeilen kan bijstellen.
Iets soortgelijks gebeurt in de energiesector.
De beslissing is niet simpelweg om een prijs vast te stellen of een index te gebruiken.
De beslissing draait om hoeveel risico je bereid bent te nemen en onder welke criteria.
Een prijs vaststellen zonder strategie kan immers kostbaar zijn.
Indexeren zonder controle kan ook problemen opleveren.
Het echte gevaar schuilt niet in het kiezen van het verkeerde model.
Het gaat erom dat er geen vastomlijnd beleid is voordat de markt beweegt.
Als je een beslissing neemt zonder voorafgaand kader, zonder zelf het voortouw te nemen, reageer je impulsief.
Het roer in handen nemen betekent verantwoordelijkheid dragen.
Dat is het gevolg.
Het voortouw nemen in de energiesector betekent een duidelijk beleid vaststellen voordat de markt in beweging komt.
Dit houdt in:
- Het definiëren van een inkoopbeleid dat aansluit bij het risicoprofiel van het bedrijf.
- Het expliciet vaststellen van blootstellingslimieten.
- Het meten van welk deel van de kosten afhankelijk is van de markt en welk deel van de consumptie.
- Het monitoren van afwijkingen aan de hand van data, niet op intuïtie.
- Het integreren van energie in de financiële en duurzaamheidsstrategie.
Geen enkel contract kan dit op zichzelf doen.
Het zijn de mensen die het bedrijf leiden die dat doen.
Op een zeilboot kun je de beste uitrusting hebben, maar als de kapitein de koers, aanpassingen en manoeuvres niet bepaalt, zeilt de boot niet – hij drijft maar rond.
In de energiesector gebeurt precies hetzelfde.
Een kompas stuurt je niet voor je, maar zonder kompas vaar je blind.
Bij kostenoptimalisatie is een globaal en gedetailleerd overzicht geen luxe of een feestelijk diner aan boord; het is een noodzaak om over de juiste criteria te beschikken om keuzes te maken en de controle te behouden.
Informatie is geen hulpmiddel bij het nemen van beslissingen.
Als je het niet weet:
- Welk deel van uw kosten afhangt van de markt en welk deel van het daadwerkelijke verbruik.
- Hoe uw consumptiecurve zich in de loop van de tijd ontwikkelt.
- Welke afwijkingen stapelen zich kwartaal na kwartaal op?
- Welke impact zou een plotselinge prijsstijging hebben op uw winstmarge?
Dan beheert u uw energie niet goed.
Je accepteert gewoon alles wat op je pad komt.
En alles zomaar accepteren wat er op je pad komt in een volatiele markt is niet neutraal.
Het betekent risico's nemen zonder dat je daar bewust voor hebt gekozen.
Meten elimineert volatiliteit niet.
Maar het stelt je in staat om scenario's te anticiperen, je strategie aan te passen en te voorkomen dat de markt je winst bepaalt zonder jouw toestemming.
Het kompas navigeert niet voor je.
Als de wind draait, merk je meteen wie de baas is.
Er zijn momenten waarop de energiemarkt gespannen raakt.
Prijzen veranderen snel. Beslissingen worden sneller genomen. De druk op de marges neemt toe.
In zulke gevallen verandert de blootstelling van elk bedrijf.
Degenen die hun energiebeleid hebben vastgesteld, reageren met een veiligheidsmarge.
Degenen die dat niet hebben, improviseren.
En improvisatie is in onstabiele omgevingen zelden neutraal.
En improvisatie is in onstabiele omgevingen zelden neutraal.
Het gaat er niet om de volgende beweging van de markt te voorspellen. Het gaat erom dat je van tevoren hebt besloten hoe je gaat handelen wanneer die beweging zich voordoet.
Want als de wind van richting verandert, is er geen tijd om een strategie te bedenken.
Het enige wat je nog hoeft te doen, is de opdracht uitvoeren die je al had.
De vraag is niet hoeveel je betaalt, maar wie aan het roer staat.
Als energie een aanzienlijk deel van uw kostenstructuur uitmaakt, zou het gesprek niet langer beperkt moeten blijven tot:
“Hebben we een goede prijs gekregen?”
Het zou iets anders moeten zijn.
- Hebben we een duidelijk energiebeleid?
- Weten we welk risico we nemen?
- Is energie een integraal onderdeel van onze financiële planning?
- Meten we de blootstelling en afwijkingen continu?
- Hebben we concrete scenario's voor plotselinge marktfluctuaties?
Omdat de prijs een gevolg is.
De echte vraag is of energie gereguleerd wordt of simpelweg onderhandeld.
Onderhandelen zonder strategisch kader betekent dat je afhankelijk bent van het moment.
Regeren betekent beslissingen nemen voordat de markt dat voor je doet.
De zee maakt geen onderscheid tussen bedrijven.
De energiemarkt is voor iedereen hetzelfde.
De regels blijven hetzelfde.
De volatiliteit blijft hetzelfde.
De druk is gelijk.
Wat verandert, is niet de omgeving.
Het gaat om de mate van voorbereiding.
Er zijn bedrijven die begrijpen dat energie een strategische variabele is die van invloed is op marges, prognoses en marktpositie.
En er zijn bedrijven die het nog steeds beschouwen als een contract dat wordt getekend en vervolgens vergeten.
De markt beloont geen intentie.
Het beloont structuur.
En erop vertrouwen dat de wind gunstig zal zijn, is geen strategie.
Het is hoop.
Een bedrijf kan zijn winstgevendheid niet op hoop baseren.
Dat kan gebeuren op basis van oordeel, beleid en systemen.
En daar zie je wie het roer in handen nam... voordat de zeilen werden gehesen.
