Lastige gesprekken over de marge
Er zijn onderdelen binnen de kostenstructuur die iets gemeenschappelijks hebben.
Ze behoren aan niemand in het bijzonder toe.
Ze vallen niet onder de verantwoordelijkheid van één specifieke afdeling.
De operationele afdeling maakt gebruik van de dienst. De financiële afdeling betaalt de facturen. De inkoopafdeling grijpt in wanneer nodig. Maar niemand beheert het echt. En zo verstrijken de jaren.
Elke afdeling neemt kleine beslissingen. Een nieuwe leverancier voor een fabriek. Een dienst die door marketing wordt ingehuurd. Een tool die door IT wordt geïnstalleerd. Na verloop van tijd worden deze kosten onderdeel van de kostenstructuur, alsof ze permanent zijn.
Niet omdat iemand besloten heeft het zo te houden. Maar omdat het dwars door verschillende teams heen loopt en uiteindelijk operationeel wordt beheerd. Niets lijkt problematisch. Totdat iemand er eens goed naar kijkt. En dan duiken bekende dingen op: te veel leveranciers voor dezelfde dienst, verschillende prijzen binnen hetzelfde bedrijf, contracten die zonder controle worden verlengd, dubbele tools, overlappende verzekeringsdekking
Het is geen probleem van de onderhandelingen. Niet omdat ze slecht zijn verlopen, maar omdat niemand het grotere plaatje in ogenschouw nam.
En dat is waar het probleem meestal ontstaat. Het gaat niet om de prijs. Het probleem is dat deze uitgave niet als een aparte categorie wordt beheerd. Wanneer een uitgavepost geen duidelijke verantwoordelijke heeft, ontbreekt ook strategische evaluatie. En als dat gebeurt, stopt de evaluatie.
En in veel gevallen is dat precies waar iets interessants aan het licht komt. Meer speelruimte dan je dacht.
