Die reis heeft me veel geleerd. Je klimt, je daalt af, je maakt foto's. Het is alsof je in een documentaire van National Geographic bent beland. Maar dat is natuurlijk alleen de eerste dag. Daarna verandert alles.
Wat de Inca's me leerden over het beheersen van kosten bij een groot bedrijf.
Of hoe het beklimmen van een berg tot boven de 4000 meter me een heel duidelijk beeld gaf van de kosten. Lang geleden heb ik de Inca Trail bewandeld. Het waren vier dagen wandelen over een eeuwenoude route, tussen bergen en wolken, tot ik Machu Picchu bereikte via de Zonnepoort.
Het was een ongelooflijke reis, maar ook een echte uitputtingsslag. Je kunt de korte of de lange versie doen; in beide gevallen breng je drie nachten door in tenten. Maar je klimt wel naar een zeer grote hoogte. Bij aankomst in Cusco wordt je aangeraden een bepaald soort thee te drinken of op bladeren te kauwen om hoogteziekte te voorkomen. En aangezien ik altijd doe wat me gezegd wordt, waar ik ook ga, heb ik het gedronken. Een vriend van mij besloot dat niet te doen.
Het is één ding om het je voor te stellen aan de hand van die idyllische foto's van ruïnes gehuld in mist, en iets heel anders om het zelf te ervaren: slapen in een tent, urenlang lopen, al je bagage dragen en, bovenal, ademhalen op meer dan 4000 meter boven zeeniveau.
En een van de dingen die ik me herinner is dit: je hoeft niet alles mee te nemen om ver te komen. Sterker nog, als je te veel meeneemt, kom je vast te zitten.
Vandaag leg ik uit waarom en hoe deze les van toepassing is op de kosten van uw bedrijf.
Dag 1:
Enthousiasme weegt minder dan je rugzak.
Wanneer je aan de Inca Trail begint, lijkt alles fantastisch; je bent uitgerust, je rugzak zit vol met de essentiële spullen (en een paar 'voor het geval dat'-items), en je hebt het gevoel dat je alles aankunt.
Het landschap is adembenemend: overal archeologische ruïnes, de dichte jungle, de rivieren. Het is moeilijk te beschrijven als je het niet zelf hebt gezien – je moet het zelf ervaren.
De naam geeft al een idee: het is een punt op 4215 meter hoogte. En daar besef je pas hoe zwaar je rugzak is – niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Elke stap wordt een uitdaging. Je raakt buiten adem en je kracht neemt af. Je begint je keuzes te heroverwegen en vraagt je af: Heb ik dit nodig? Kan ik zonder dat?
En je kijkt ook om je heen. En je realiseert je iets: je had niet zoveel nodig als je dacht. Wat het voor mij mogelijk maakte om daar te komen, was: licht reizen. Mijn energie serieus nemen. Luisteren naar mijn lichaam. De vriendin die geen thee had, kreeg vreselijke hoogteziekte en we moesten haar allemaal dragen.
Dag 2:
De berg zet je weer met beide benen op de grond.
Op de tweede dag bereik je Abra Warmiwañusca, ook wel bekend als de Pas van de Dode Vrouw, het hoogste punt van de beroemde Inca Trail-wandelroute naar Machu Picchu.
En wat je allemaal meesjouwt – die windjack “voor het geval het regent”, dat boek dat je op kamp wilde lezen, die tweede toilettas met spullen “voor het geval ik ze nodig heb” – begint zijn tol te eisen.
Ik kon mijn rugzak niet tillen, dus gaf ik hem aan een plaatselijke vrouw die hier haar brood mee verdiende; ze klom met mijn rugzak en drie andere rugzakken omhoog in de snelheid waarmee een konijn door het bos rent.
En dan leer je om alles wat je met je meedraagt met een frisse blik te bekijken.
Dag 3: Je leert je te concentreren op wat er echt toe doet.
Op dit punt is het je duidelijk: het gaat erom wat je achterlaat, niet wat je meedraagt.
Aan hen die de last met je meedragen, aan hen die langzamer gaan, aan hen die nauwelijks hun eigen gewicht kunnen dragen, aan hen die helpen zonder dat erom gevraagd wordt.
Je beseft dat vooruitgang een kwestie van balans is, niet van competitie. Het heeft veel te maken met het tempo en de groep waarmee je klimt.
En bovenal, met focus.
Dag 4:
Machu Picchu bereiken met minder
Wanneer je aankomt bij Intipunku, de Poort van de Zon, voel je een soort spanning in je binnenste. De aanblik vervult je met een onbeschrijflijke emotie: je hebt het gehaald, je bent er! Je ziet Machu Picchu voordat het opengaat, bij zonsopgang.
En vertrouwen op de route. En toen, na zoveel kilometers, begreep ik dat het op zo'n reis vooral belangrijk is om verstandige keuzes te maken om efficiënt te zijn. Net zoals ik de rugzak niet aankon, drukken de kosten soms te zwaar op ons bedrijf.
We hebben kostenposten die we al jaren niet hebben herzien, of verouderde systemen, of overeenkomsten die niet langer zinvol zijn. We betalen voor structuren die hun werkelijke doel niet dienen. En we hebben ook moeite om te zien wat onzichtbaar is:
Slijtage van de apparatuur.
De energie die verspild wordt aan repetitieve taken. Processen die eenvoudiger zouden kunnen.
1. Acclimatiseer voordat u gaat klimmen
Neem de tijd om de context volledig te begrijpen voordat u belangrijke beslissingen neemt.
2. Controleer je rugzak
Maak een inventarisatie van alles wat je bij je hebt. Wat is nog steeds nuttig? Wat gebruik je nooit? Wat weegt te veel voor wat het oplevert?
3. Reis met minder, maar beter
Optimaliseren betekent vrijwel nooit bezuinigen, maar eerder verstandig vooruitgaan met precies genoeg.
Heb je ooit een reis gemaakt waarvan je iets hebt geleerd dat je nu in je werk gebruikt?
Bedankt voor het lezen. Dat was alles voor vandaag. Ik hoop dat deze ideeën nuttig voor je zijn.
Fijne dag!
Wat ik leerde van de Qhapaq Ñan, het Incapad dat me naar Machu Picchu bracht.
Dat netwerk van paden dat het hele Inca-rijk met elkaar verbond, was geen luxe, maar een noodzaak.
Een constructie die is ontworpen om te functioneren met precies de juiste hoeveelheid middelen en om mensen, voedsel, berichten en paklama's zo efficiënt mogelijk te vervoeren.
En als je de geschiedenis wat beter bestudeert, zie je dat de sleutel tot de werking ervan hierin lag: de inspanning optimaliseren zonder het doel uit het oog te verliezen.
En wat heeft dit met kosten te maken?
Veel meer dan het lijkt.
Want soms doen we in bedrijven precies het tegenovergestelde van wat ik in de bergen heb geleerd: we nemen te veel spullen mee of we bereiden ons niet goed voor, bijvoorbeeld door niet te nemen wat de lokale bevolking je aanraadt om hoogteziekte te voorkomen.
Leveranciers die niet langer op één lijn zitten. Drie lessen van de Inca Trail die u kunt toepassen op uw bedrijf.
Dit verhaal leert je het volgende over de stappen die je kunt nemen om je kosten te optimaliseren:
Net zoals op de Inca Trail, waar je een paar dagen nodig hebt om te acclimatiseren aan de hoogte en bepaalde voorzorgsmaatregelen te nemen, moet je je ook voorbereiden voordat je wijzigingen aanbrengt in je kosten.
En "net genoeg" is niet het absolute minimum, maar eerder wat nodig is om veilig op je bestemming aan te komen. En als je het niet alleen kunt, vertrouw dan op iemand die het terrein kent, net zoals ik deed met de vrouw die mijn rugzak naar Paso de la Mujer Muerta droeg.
Soms heb je een overzicht van je eigen pad nodig.
Ik kan de Inca Trail niet voor je lopen.
Maar als je je uitgaven vanuit een ander perspectief wilt bekijken, heb je soms iemand nodig die die ervaring al heeft.
Iemand die begrijpt dat efficiëntie niet betekent dat je de kantjes eraf loopt, maar dat je weet waar je naartoe gaat en wat je mee moet nemen. Neem gerust contact met me op.
